Uncategorised

การคุ้มครองครัวเรือนยากจนไทยเมื่อเผชิญภาวะเศรษฐกิจที่ยากลำบาก

การคุ้มครองครัวเรือนยากจนไทยเมื่อเผชิญภาวะเศรษฐกิจที่ยากลำบาก

ชายสูงอายุนั่งรอรับยาที่โรงพยาบาลในประเทศไทย
  ภาพโดย: ตฤณ สุวรรณนภา 

ประเทศไทยเพิ่งประกาศโครงการช่วยเหลือทางสังคมเพื่อครัวเรือนที่ยากจน  โครงการนี้จะสามารถลดความยากจนอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งจะช่วยให้ประเทศไทยเข้าไปอยู่ในกลุ่มประเทศที่รายได้ปานกลางซึ่งมีโครงการ “ตาข่ายความปลอดภัยทางสังคม” ให้กับคนยากจนเช่นเดียวกับประเทศจีน มาเลเซีย บราซิล ตุรกี และฟิลิปปินส์.

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติเงินช่วยเหลือมูลค่า 42 ล้านล้านบาทเพื่อกลุ่มคนยากจนที่สุด และให้เงินอุดหนุนในเรื่องอื่นๆ อีกกว่า 12 ล้านบาทแก่ครัวเรือนที่มีรายได้น้อย สำหรับหลายครัวเรือนยากจนของไทยนั้น การได้รับความช่วยเหลือทางสังคมอย่างสม่ำเสมอหมายถึงลูกๆ สามารถเรียนหนังสือจนจบ หรือ ไม่ต้องเข้านอนทั้งที่ท้องยังหิว สำหรับเกษตรกรแล้ว ความช่วยเหลือนี้ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนอันเกิดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ เช่น น้ำท่วมและภัยแล้ง ซึ่งอาจทำให้ต้องสูญเสียเงินที่เก็บออมมาตลอดชีวิต

การศึกษาจากทั่วโลกแนะนำว่าการให้ความช่วยเหลือทางการเงินสามารถช่วยให้ครอบครัวยากจนได้รับสิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐาน อาทิ อาหาร การดูแลสุขภาพ และการศึกษา โดยที่ผู้ได้รับความช่วยเหลือนั้นก็ยังคงทำงานหนักแม้ว่าจะได้รับเงินช่วยเหลือแล้วก็ตาม  ผลการศึกษานี้ได้ลบความกังวลที่ว่าการให้ความช่วยเหลือทางการเงินรูปแบบนี้จะทำให้ผู้รับไม่พยายามช่วยเหลือตัวเอง นอกจากนี้ ผลการศึกษายังพบว่า การช่วยเหลือรูปแบบนี้ได้ช่วยปรับปรุงผลลัพธ์ด้านโภชนาการ และการศึกษา รวมถึงสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวบุคคลและชุมชนเพื่อรับมือกับผลกระทบด้านเศรษฐกิจซึ่งจะส่งผลให้ลดอัตราความยากจนและความเหลื่อมล้ำในที่สุด
 
แต่ทว่าผลการศึกษาจากรายงานล่าสุดของธนาคารโลกเรื่องการวิเคราะห์แนวทางการพัฒนาประเทศไทยอย่างเป็นระบบพบว่ากุญแจสำคัญคือ การเลือกกลุ่มเป้าหมายที่ถูกต้อง โครงการให้ความช่วยเหลือทางสังคมที่มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลนั้นต้องระบุกลุ่มคนที่ต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดได้อย่างเที่ยงตรงและคงที่

ความท้าทายของประเด็นนี้อยู่ตรงไหน การตรวจสอบรายได้ของครัวเรือนไทยทำได้ยากเนื่องจากคนส่วนมากเป็นแรงงานนอกระบบ แต่ประสบการณ์จากต่างประเทศอาจช่วยในเรื่องนี้ได้

แม้ว่าการแจ้งรายได้อาจไม่น่าเชื่อถือ แต่ข้อมูลอื่น ๆ อาทิ สถานภาพของการเป็นเจ้าของที่ดิน และยานพาหนะ ระดับการศึกษาในกรณีผู้ใหญ่ จำนวนสมาชิกครอบครัวที่มีตัวตน รวมถึงสภาวะทุพพลภาพล้วนเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์  แต่ละประเทศมีวิธีตรวจสอบตัวชี้วัดที่ไม่ใช่รายได้แตกต่างกันไป บางประเทศใช้วิธีเรียบง่ายด้วยการนับตัวชี้วัดด้านสวัสดิการสังคมที่แต่แต่ละครอบครัวได้รับ บางประเทศอาจใช้การคำนวณที่ซับซ้อนด้วยการกำหนดระดับความสำคัญของปัจจัยต่าง ๆ เพื่อใช้คาดคะเนความยากจนของแต่ละครัวเรือน  ไม่ว่าจะเลือกวิธีแบบใด ประเทศต่าง ๆ สามารถใช้ประโยชน์จากความรู้ของคนในชุมชนเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงของข้อมูลที่ได้ ประเทศไทยก็ใช้ข้อมูลในเรื่องสถานภาพการจ้างงาน การครอบครองทรัพย์สิน และเงินออมเพื่อเป็นตัวบ่งชี้ว่าใครเป็นผู้มีรายได้น้อย

ประเทศกำลังพัฒนาได้ใช้ฐานข้อมูลทะเบียนทางสังคมเพื่อยืนยันความถูกต้องของตัวชี้วัดด้านสวัสดิการของครัวเรือน ระบบข้อมูลนี้สามารถตรวจสอบตัวชี้วัดด้านสวัสดิการสังคมของแต่ละครัวเรือนได้ตังแต่การเป็นเจ้าของที่ดินและรถยนต์ไปจนถึงการเข้าร่วมระบบประกันสังคม และโครงการภาครัฐอื่นๆ ก็สามารถใช้ฐานข้อมูลนี้ร่วมกันได้

การจัดการฐานข้อมูลทะเบียนทางสังคมนั้นไม่ได้มีแต่ข้อมูลของผู้ได้รับความช่วยเหลือจากโครงการเท่านั้น หากควรครอบคลุมประชากรเกือบทุกคน ปากีสถานมีฐานข้อมูลทะเบียนทางสังคมครอบคลุมประชากรกว่าร้อยละ 90 ส่วนฟิลิปปินส์และชิลีมีฐานข้อมูลครอบคลุมประชากรกว่าร้อยละ 75 ในขณะที่ตุรกีนั้นมีระบบตรวจสอบยืนยันข้อมูลของภาครัฐมากกว่า 28 ฐานข้อมูลซึ่งจะยืนยันความถูกต้องของข้อมูลของแต่ละครอบครัวได้เป็นอย่างดี

นอกจากนี้ หลายหน่วยงานได้ใช้ฐานข้อมูลทะเบียนทางสังคมนี้เป็นหนึ่งในกฏเกณฑ์เพื่อมีสิทธิเข้าร่วมโครงการอื่น ๆ  หลายประเทศได้ใช้แนวทางเดียวกันนี้กับโครงการอื่นๆ เช่น 80 โครงการในชิลี มากกว่า 50 โครงการในฟิลิปปินส์ และประมาณ 30 โครงการในประเทศโคลัมเบีย ปากีสถาน และบราซิล
 
ขณะนี้ ประเทศไทยกำลังก้าวสู่การจัดตั้งฐานข้อมูลทะเบียนทางสังคมของประเทศ เริ่มจากฐานข้อมูลครอบครัวผู้มีรายได้น้อยและผนวกรวมกับข้อมูลโครงการสวัสดิการสังคมต่างๆ ที่มีอยู่ รัฐบาลได้เริ่มต้นสร้างฐานข้อมูลจากเลขบัตรประชาชน 13 หลัก เมื่อปีที่ผ่านมา ข้อมูลนี้ช่วยให้รัฐบาลประมาณการณ์ได้ว่ามีประชาชนกว่า 650,000 คนขาดคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อย เนื่องจากได้รับความช่วยเหลือจากโครงการด้านการเกษตรแล้ว หรือบางคนมีเงินสดและทรัพย์สินที่ไม่สามารถจัดว่าเป็นคนจนได้  ระบบนี้กำลังต่อยอดระบบ e-payment เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพและความสะดวก
 
นับว่าเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับประเทศไทยที่กำลังหาแนวทางเพื่อสร้างระบบคุ้มครองทางสังคมที่สอดคล้องกับความต้องการและความคาดหวังของประเทศที่มีรายได้ปานกลางค่อนข้างสูง ภารกิจนี้อาจไม่ง่ายนักและต้องรับมือกับความกดดันในเรื่องทรัพยากรของภาครัฐ ความท้าทายในการออกแบบและดำเนินงาน รวมถึงความต้องการใหม่ๆ ในการประสานงานระหว่างหน่วยงาน
 
ประเทศไทยกำลังก้าวไปในทิศทางที่ถูกต้อง และยังสามารถสร้างระบบการคุ้มครองทางสังคมที่ให้บริการคนไทยได้ดียิ่งขึ้นและช่วยให้ประเทศไทยก้าวสู่เป้าหมายในการลดความยากจนในอนาคต

by · Wednesday, 6 September 2017 · Uncategorised
Nông nghiệp 2.0: Internet vạn vật tạo ra cuộc cách mạng nông nghiệp như thế nào?

Nông nghiệp 2.0: Internet vạn vật tạo ra cuộc cách mạng nông nghiệp như thế nào?

Available in English

Ông Nguyễn Văn Khuyến (phải) và ông Tô Hoài Thương (trái). Ảnh: Flore de Preneuf/Ngân hàng Thế giới

Năm ngoái chúng tôi đã giới thiệu cách nông dân Đồng Bằng Sông Cửu Long ứng phó với biến đổi khí hậu. Các bạn hẳn còn nhớ ông Nguyễn Văn Khuyên, người đã mất cả vụ tôm do hạn hán bất thường làm tăng độ mặn trong đầm tôm và ông Tô Hoài Thương, người duy trì được sản xuất tôm bằng cách bơm thêm nước ngọt vào đầm để giảm độ mặn. Giả sử năm nay tiếp tục bị hạn ông Khuyên sẽ bơm nước ngọt vào đầm tôm của mình. Đó là một khởi đầu tốt, nhưng vẫn còn một số vấn đề cần giải quyết nếu muốn áp dụng cách làm trên. Ví dụ, khi nào cần bơm nước vào đầm? Bao nhiêu là đủ? Cần kiểm tra độ mặn bao lâu một lần? Khi ông đi vắng thì phải làm thế nào?

Câu chuyện về ông Khuyên cho thấy một số vấn đề ngành nông nghiệp trên toàn cầu đang gặp phải và  cách người nông dân giải quyết chúng trên thực tế. Dân số tăng nhanh, cơ cấu bữa ăn thay đổi, nguồn lực hạn chế, và biến đổi khí hậu đang buộc nông dân phải tạo ra nhiều sản phẩm hơn đồng thời sử dụng ít tài nguyên hơn. Tổ chức Nông Lương của Liên Hiệp Quốc (FAO) ước tính đến năm 2050 tổng sản lượng lương thực toàn cầu phải tăng thêm 70% mới đáp ứng đủ nhu cầu. Chúng ta buộc phải sử dụng tiết kiệm và tối ưu vật tư đầu vào trong ngành trồng trọt như giống, phân bón. Nhưng nếu không theo dõi thường xuyên và chính xác thì sẽ rất khó có thể sử dụng tiết kiệm vật tư. Đối với nông hộ nhỏ,  chiếm tới 4/5 sản lượng nông nghiệp tại các khu vực đang phát triển trên toàn cầu, nếu có thông tin đúng sẽ có thể sẽ giúp họ nâng cao sản lượng. Tuy nhiên, đa phần trong số họ chỉ có thể đoán mò chứ không có được số liệu đáng tin cậy để đưa ra các quyết định sản xuất.

Đây chính là lĩnh vực mà Internet vạn vật (Internet of Things – IoT) có thể góp phần hỗ trợ nông nghiệp—hay nói cách khác, nó giúp mọi đồ vật có thể kết nối được với nhau. Nhờ IoT bạn có thể lắp đặt các đầu cảm biến bất kỳ chỗ nào bạn muốn—trên mặt đất, dưới nước, trong phương tiện đi lại—để thu thập dữ liệu cần thiết, ví dụ độ ẩm của đất hay tình trạng cây trồng. Dữ liệu thu thập được sẽ được lưu trữ vào máy chủ hay hệ thống điện toán đám mây. Nông dân có thể dùng máy tính bảng, điện thoại di động để truy cập số liệu này qua internet. Tùy điều kiện, nông dân có thể điều khiển các thiết bị được kết nối một cách thủ công hoặc hoàn toàn tự động để thực hiện các thao tác mong muốn. Ví dụ, nếu muốn tưới cây, người nông dân có thể lắp đặt đầu cảm biến độ ẩm để tự động kích hoạt bơm nước khi nước bị thiếu ở một mức nhất định.

Quay trở lại với câu chuyện của ông Khuyến, ta có thể đưa ra một số giải pháp IoT để giúp ông giải quyết vấn đề của mình. Trước hết, ta có thể lắp đặt các cảm biến để đo độ mặn trong nước, nhiệt độ nước, mức độ háu ăn của tôm để theo dõi tình trạng hồ nuôi và tôm. Các đầu cảm biến sẽ được kết nối với hệ thống quản lý hồ nuôi và qua đó ông Khuyến có thể biết được khi nào cần bơm thêm nước ngọt nhằm duy trì độ mặn và nhiệt độ tối ưu là bao nhiêu. Hệ thống này bao gồm cả các thiết bị như bộ điều khiển, máy bơm thức ăn, máy bơm không khí. Nếu có kết nối internet và điện thoại thông minh thì những nông dân như ông Khuyến có thể giám sát nước trong hồ tôm từ xa nhờ

Thiết bị IoT trên thực địa của MimosaTEK. Ảnh: MimosaTEK

 
Thiết bị IoT trên thực địa của MimosaTEK. Ảnh: MimosaTEK
 

các ứng dụng di động.Nông dân được hưởng lợi kép từ ứng dụng IoT trong nông nghiệp. Thứ nhất, chúng giúp nông dân giảm chi phí sản xuất và tiết kiệm vật tư nhờ sử dụng tối ưu nguồn lực. Thứ hai, IoT giúp nâng cao năng suất nhờ có dữ liệu chính xác hơn và đưa ra quyết định tốt hơn.

Nhưng các nước kém phát triển cũng phải đối mặt với một số thách thức trong quá trình áp dụng IoT vào sản xuất nông nghiệp. Thứ nhất, vùng sâu vùng xa thường không có cơ sở hạ tầng viễn thông tốt. Thứ hai, cần áp dụng một số biện pháp khuyến khích nông dân áp dụng IoT vì chi phí lắp đặt ban đầu thường cao.

Thật may là một số tổ chức và sáng kiến đã bắt đầu tìm cách giải quyết những thách thức này. Ví dụ, Mimosa Technology đang giúp các hộ nông dân nhỏ tại Việt Nam thực hiện nông nghiệp chính xác dựa trên IoT bằng cách cho các hợp tác xã thuê thiết bị phần cứng, qua đó góp phần giảm chi phí sản xuất cho nông dân. Một ví dụ nữa là công ty Eruvaka, một công ty khởi nghiệp Ấn Độ, đang cung cấp giải pháp quản lý hồ nuôi trồng thuỷ sản dựa trên IoT nhằm giúp nông dân giảm rủi ro trong sản xuất và nâng cao năng suất lao động.

Ngoài ra còn vô số các khả năng khác, nhưng cuối cùng thông tin vẫn là yếu tố quan trọng nhất nếu muốn ứng dụng IoT vào sản xuất nông nghiệp. Chính vì vậy, Ngân hàng Thế giới đang thực hiện một loạt hội thảo về IoT trong nông nghiệp (IoT4Ag). Chúng tôi hiểu tiềm năng thúc đẩy phát triển nông nghiệp bền vững của IoT, vì vậy khuyến khích các cá nhân và công ty đưa ra các giải pháp sáng tạo và đi những bước tiên phong trong quá trình chuyển đổi này. Chúng tôi cũng nhận thức được các thách thức trong quá trình ứng dụng IoT trong nông nghiệp và vì vậy khuyến khích các bên tham gia thảo luận, tìm ra giải pháp khắc phục những thách thức này. Quá trình thảo luận này cũng sẽ giúp chúng ta hiểu rõ hơn tương lai của ngành nông nghiệp và cách thức ứng phó với các rủi ro kiểu mới gắn với quá trình ứng dụng IoT vào sản xuất nông nghiệp, đơn cử như rủi ro bảo mật và an ninh mạng.

by · Thursday, 31 August 2017 · Uncategorised

TPO suspends mental health work over funds

“It’s conflict resolution, human rights, gender, poverty alleviation. So many of these people are trapped in a vicious cycle of poverty, mental illness and …

by · Tuesday, 29 August 2017 · Uncategorised

After 50 years, Asian Development Bank looks ahead

He noted that over the past half century countries in the region have made significant progress in terms of economic development and poverty …

by · Monday, 8 May 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургаар

1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.
Мөн хэд хэдэн зураг ч дарсан.

Сүүлд би хуучин эд хогшлоо хураасан хайрцагнуудыг ухаж байгаад, хэд хэдэн зургийг нийлүүлж наагаад панорам буюу өргөн дэлгэцийн зураг болгосон  тухайн үеийн “хар зах”-ын зураг мөн нэг газар цуглан ажил гарахыг хүлээж байгаа ачааны машины жолооч нарын зургийг оллоо. Өөрийн амьдарч байсан Сансар орчимд байдаг, захаас авсан ижил төрлийн бараа зардаг ТҮЦ-нүүдийн зургийг мөн олсон. Улаанбаатар хотын өмнөд хэсэгт байрлах Зайсан толгой дээрээс авсан Улаанбаатар хотыг зургийг мөн олсон.  

Хэдэн жилийн өмнө Монголд эргэж ирснийхээ дараа Улаанбаатар хот хэрхэн өөрчлөгдснийг харахаар зураг авсан газрууд дээрээ очлоо.  Тэгээд тухайн газар хэрхэн өөрчлөгдсөнийг гэрэл зургааг харуулахын тулд яг зураг авсан газраа зогсох шаардлага гарсан боловч үүнийг хийхээс хэлэх нь амар байв.  Хар захын ойр байсан миний зураг авсан толгодын оронд одоо байшин хашаа сүндэрлэсэн байлаа. Гэвч аль болох дөхөж чадсан. 
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Хуучин болоод шинэ зургийг харьцуулан харвал өнгөрсөн 20 жилийн хугацаанд хот ямар их өөрчлөгдсөнийг харж болохоор байна. Хар зах байсан газар одоо машины зогсоол болж түүнээс хойш мухлагууд илүү зохион байгуулалттай газар байрших болсон байна. Жолооч нарын ажил хүлээн эгнэж зогсдог байсан газар дэлгүүр, караоке, эмийн сан болон ломбард гэх мэт төрөл бүрийн арилжаагаар дүүрчээ. Эгнээлсэн ТҮЦ-нүүд яасан бэ гэж үү? Хүүхдийн тоглоомын газартай сайхан цэцэрлэгт хүрээлэн болжээ.  Энэ талаар сайхан түүх бий.

Олон зураг аваагүй ч гэлээ энэ өрнүүн хотын хэд хэдэн зургийг авч чадсандаа би баяртай байна. Харин одоогоос хорин жилийн дараа Улаанбаатар болон өөр ямар ч газрын зураг хангалттай байх болно гэдэг нь тодорхой.

by · Monday, 10 April 2017 · Uncategorised