Mongolia

Innovation helps desert tourism flourish in Inner Mongolia

BEIJING – Residents in desert areas in northern China’s Inner Mongolia autonomous region have shaken off poverty and embarked on much better-off …

by · Thursday, 3 August 2017 · China, Mongolia, Thailand
Монголд сургуулийн өмнөх боловсролд хэн хамрагдаж чадахгүй байна вэ?

Монголд сургуулийн өмнөх боловсролд хэн хамрагдаж чадахгүй байна вэ?

English

Photo: Khasar Sandag / World Bank

Энэ жил Олон улсын Хүүхдийг хамгаалах өдрийг Монголд бүх нийтийн амралтын өдөр болгон тэмдэглэлээ. Энэ нь сургуульд суралцахаас эхлэн насанд хүртлээ хөгжих, ур чадвараа бүрэн нээж илрүүлэх боломжийг хүүхдэд олгоход улсаас анхаарч байгааг харуулж байна. Бүх нийтэд суурь боловсрол эзэмшүүлэх зорилтыг хангахад тун ойрхон очсон энэ үед хууль тогтоомж болон Засгийн газрын бодлогод өдгөө сургуулийн өмнөх боловсрол (СӨБ)-ын үйлчилгээг өргөжүүлэх, хүүхэд бүрийг цэцэрлэгт хамруулах асуудлыг тусгаж байна.

Монгол улс дахь СӨБ-ын үйлчилгээний хүртээмж нэлээд нэмэгджээ

Төр зөсгийн түвшинд СӨБ-ийн асуудалд ийнхүү ач холбогдол өгч байгаа нь иргэдийн тавьж буй хүчтэй шаардлага, хэрэгцээн дээр тулгуурласан болохыг саяхан хэвлэгдэн гарсан Дэлхийн Банкны тайлан харуулсан.  Өдгөө Монгол улсад 3-5 насны хүүхдүүдийн 70 хувь нь цэцэрлэгт хамрагдаж, 10 хувь нь СӨБ-ын хувилбарт үйлчилгээ буюу нүүдлийн болон гэр цэцэрлэгүүдэд хамрагдаж байгаа нь ихэвчлэн малчдын хүүхдүүд байна. СӨБ-ын хамрагдалтын түвшингөөр Монгол Улс эдийн засгийн хөгжлөөр нэлээд дээгүүр Зүүн Европын болон Латин Америкийн орнуудтай энэ зэрэгцэж байгаа билээ. Монголын хувьд СӨБ-д зарцуулсан хөрөнгө оруулалтын урт хугацааны эргэх үр ашгийн судалгаа хийгдээгүй байгаа хэдий ч хүүхдүүдийн цэцэрлэгт хамрагдсан хугацаа урт байх тусам тэдний оюун ухаан, танин мэдэхүй болон бусад суурь ур чадварууд илүү сайжирдаг болохыг эхний үр дүнгүүд нотлон харуулсаар байна.

Энэ бол ер бусын дэвшил юм. Хүүхдийг төлөвшүүлэхэд хүүхдийн бага нас маш чухал болохыг тархины хөгжлийг судалсан дэлхий нийтийн томоохон судалгаанууд харуулж байгаа. Тархи хурдацтай хөгждөг энэ үед хүүхдэд танин мэдэхүйн болон анхаарлаа төвлөрүүлэх, сэдэлтэй байх, өөрийгөө хянах, нийтэч байх зэрэг танин мэдэхүйн бус ур чадваруудын суурийг эзэмшүүлэх нь зөвхөн сургуульд амжилттай суралцахад төдийгүй улмаар хөдөлмөр эрхлэх болон амьдралаа авч явахад нь зайлшгүй чухал байдаг. (Дэлхийн Банк 2017, дүгнэлт, ишлэлүүдийг эндээс үзнэ үү).

Гэвч СӨБ хамгийн их шаардлагатай байгаа олон хүүхдүүд хамрагдаж чадахгүй хэвээр байна. 

СӨБ-д хамрагдах шаардлагатай зорилтот бүлгийн буюу ядуу болон эмзэг бүлгийн хүүхдүүдэд чиглэгдсэн чанартай хөтөлбөрүүдийг хэрэгжүүлэх нь ихээхэн үр өгөөжтэй бөгөөд эргэх үр ашиг өндөртэй байдаг. Ихэвчлэн эдгээр хүүхдүүдийн гэр бүл болон орчин нөхцөл нь хүүхдийг хоол тэжээлээр хангах, тэдний танин мэдэхүйн болон зан чанарын ур чадваруудыг хөгжүүлэхэд дэмжлэг үзүүлэх орчинг бүрдүүлэх боломжгүй байдаг юм.

Монголд ядуу, эмзэг бүлгийн олон хүүхдүүд цэцэрлэгт хамрагдаж чадахгүй хэвээр байгаа бөгөөд үүнд дараах хүчин зүйлс нөлөөлжээ (Диаграмм):

  • Газар зүйн болон яс үндсээс хамааралтай ялгаа нэлээд байсаар байна. Хөдөөд СӨБ-ын хамран сургалт доогуур буюу 36-59 сартай хүүхдүүдийн дөнгөж 46 хувь нь цэцэрлэгт хамрагдаж байна.  Мөн нийслэл Улаанбаатар хотод хамран сургалт аймаг болон сумын төвүүдийн үзүүлэлтээс 10 нэгж хувиар доогуур байна. Хүн амын олонх болох халхчуудтай харьцуулахад казах хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдалт бусад хүүхдүүдийн үзүүлэлтээс 24 нэгж хувиар доогуур байна.
  • Өрхийн амьжиргааны түвшин нь хүүхдийн СӨБ-д хамрагдалтыг тодорхойлох гол хүчин зүйл болж байгаа ба амьжиргааны хамгийн доод түвшний ангилалд багтах өрхийн хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдах магадлал нь чинээлэг өрхийн хүүхдүүдтэй харьцуулахад 40 нэгж хувь бага байна. Үүнээс СӨБ-д олгож буй төрийн дэмжлэгийн ихэнх хувь чинээлэгдүү өрхийн хүүхдүүдэд зориулагдаж байгааг харж болно.
  • Малчдын хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдалт улсын нийт хүн амд малчдын эзлэх хувьтай харьцуулж үзэхэд хангалтгүй хэвээр байна.

СӨБ-д хамрагдалтын эдгээр ялгааг арилгахын тулд тухайн орчин, орон нутгийн шаардлага болон боломжууд дээр суурилсан бодлогыг хэрэгжүүлэх хэрэгтэй байна.      

Монголын алслагдсан хөдөө нутгийн малчдын хүүхдүүдийн хувьд олон нийт, эсвэл гэр бүлийн орчинд СӨБ олгох хэлбэр хамгийн сайн тохирч байгаа юм. Үүний амжилттай жишээ нь 2012-2017 онд Японы Хүүхдийг ивээх сангаас Монголд хэрэгжүүлсэн, гэр бүлийн орчинд хүүхдийг сургуульд бэлтгэх хөтөлбөр юм. Уг хөтөлбөрөөр эцэг эх, багш нарын чадавхийг дээшлүүлж мэргэжлийн дэмжлэг туслалцаа үзүүлсний зэрэгцээ орон нутгийн олон нийтийг татан оролцуулсан. Харин хот суурин газрын хувьд хувийн хэвшлийн оролцоог өргөжүүлэх замаар асуудлыг шийдэх бололцоог судлах нь зүйтэй.

Монгол дахь бага насны хүүхдийн сургалтын асуудлаарх цуврал нийтлэлийн анхныхыг Танд толилуулж байна. Дараагийн нийтлэлээр Монголын СӨБ-ын чанар, түүний үзүүлж буй нөлөө, СӨБ-д оруулж буй хөрөнгө оруулалтын эргэх ашиг зэрэг асуудлыг хөндөх болно.        

by · Friday, 28 July 2017 · Mongolia
Монголд сургуулийн өмнөх боловсролд хэн хамрагдаж чадахгүй байна вэ?

Монголд сургуулийн өмнөх боловсролд хэн хамрагдаж чадахгүй байна вэ?

English

Photo: Khasar Sandag / World Bank

Энэ жил Олон улсын Хүүхдийг хамгаалах өдрийг Монголд бүх нийтийн амралтын өдөр болгон тэмдэглэлээ. Энэ нь сургуульд суралцахаас эхлэн насанд хүртлээ хөгжих, ур чадвараа бүрэн нээж илрүүлэх боломжийг хүүхдэд олгоход улсаас анхаарч байгааг харуулж байна. Бүх нийтэд суурь боловсрол эзэмшүүлэх зорилтыг хангахад тун ойрхон очсон энэ үед хууль тогтоомж болон Засгийн газрын бодлогод өдгөө сургуулийн өмнөх боловсрол (СӨБ)-ын үйлчилгээг өргөжүүлэх, хүүхэд бүрийг цэцэрлэгт хамруулах асуудлыг тусгаж байна.

Монгол улс дахь СӨБ-ын үйлчилгээний хүртээмж нэлээд нэмэгджээ

Төр зөсгийн түвшинд СӨБ-ийн асуудалд ийнхүү ач холбогдол өгч байгаа нь иргэдийн тавьж буй хүчтэй шаардлага, хэрэгцээн дээр тулгуурласан болохыг саяхан хэвлэгдэн гарсан Дэлхийн Банкны тайлан харуулсан.  Өдгөө Монгол улсад 3-5 насны хүүхдүүдийн 70 хувь нь цэцэрлэгт хамрагдаж, 10 хувь нь СӨБ-ын хувилбарт үйлчилгээ буюу нүүдлийн болон гэр цэцэрлэгүүдэд хамрагдаж байгаа нь ихэвчлэн малчдын хүүхдүүд байна. СӨБ-ын хамрагдалтын түвшингөөр Монгол Улс эдийн засгийн хөгжлөөр нэлээд дээгүүр Зүүн Европын болон Латин Америкийн орнуудтай энэ зэрэгцэж байгаа билээ. Монголын хувьд СӨБ-д зарцуулсан хөрөнгө оруулалтын урт хугацааны эргэх үр ашгийн судалгаа хийгдээгүй байгаа хэдий ч хүүхдүүдийн цэцэрлэгт хамрагдсан хугацаа урт байх тусам тэдний оюун ухаан, танин мэдэхүй болон бусад суурь ур чадварууд илүү сайжирдаг болохыг эхний үр дүнгүүд нотлон харуулсаар байна.

Энэ бол ер бусын дэвшил юм. Хүүхдийг төлөвшүүлэхэд хүүхдийн бага нас маш чухал болохыг тархины хөгжлийг судалсан дэлхий нийтийн томоохон судалгаанууд харуулж байгаа. Тархи хурдацтай хөгждөг энэ үед хүүхдэд танин мэдэхүйн болон анхаарлаа төвлөрүүлэх, сэдэлтэй байх, өөрийгөө хянах, нийтэч байх зэрэг танин мэдэхүйн бус ур чадваруудын суурийг эзэмшүүлэх нь зөвхөн сургуульд амжилттай суралцахад төдийгүй улмаар хөдөлмөр эрхлэх болон амьдралаа авч явахад нь зайлшгүй чухал байдаг. (Дэлхийн Банк 2017, дүгнэлт, ишлэлүүдийг эндээс үзнэ үү).

Гэвч СӨБ хамгийн их шаардлагатай байгаа олон хүүхдүүд хамрагдаж чадахгүй хэвээр байна. 

СӨБ-д хамрагдах шаардлагатай зорилтот бүлгийн буюу ядуу болон эмзэг бүлгийн хүүхдүүдэд чиглэгдсэн чанартай хөтөлбөрүүдийг хэрэгжүүлэх нь ихээхэн үр өгөөжтэй бөгөөд эргэх үр ашиг өндөртэй байдаг. Ихэвчлэн эдгээр хүүхдүүдийн гэр бүл болон орчин нөхцөл нь хүүхдийг хоол тэжээлээр хангах, тэдний танин мэдэхүйн болон зан чанарын ур чадваруудыг хөгжүүлэхэд дэмжлэг үзүүлэх орчинг бүрдүүлэх боломжгүй байдаг юм.

Монголд ядуу, эмзэг бүлгийн олон хүүхдүүд цэцэрлэгт хамрагдаж чадахгүй хэвээр байгаа бөгөөд үүнд дараах хүчин зүйлс нөлөөлжээ (Диаграмм):

  • Газар зүйн болон яс үндсээс хамааралтай ялгаа нэлээд байсаар байна. Хөдөөд СӨБ-ын хамран сургалт доогуур буюу 36-59 сартай хүүхдүүдийн дөнгөж 46 хувь нь цэцэрлэгт хамрагдаж байна.  Мөн нийслэл Улаанбаатар хотод хамран сургалт аймаг болон сумын төвүүдийн үзүүлэлтээс 10 нэгж хувиар доогуур байна. Хүн амын олонх болох халхчуудтай харьцуулахад казах хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдалт бусад хүүхдүүдийн үзүүлэлтээс 24 нэгж хувиар доогуур байна.
  • Өрхийн амьжиргааны түвшин нь хүүхдийн СӨБ-д хамрагдалтыг тодорхойлох гол хүчин зүйл болж байгаа ба амьжиргааны хамгийн доод түвшний ангилалд багтах өрхийн хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдах магадлал нь чинээлэг өрхийн хүүхдүүдтэй харьцуулахад 40 нэгж хувь бага байна. Үүнээс СӨБ-д олгож буй төрийн дэмжлэгийн ихэнх хувь чинээлэгдүү өрхийн хүүхдүүдэд зориулагдаж байгааг харж болно.
  • Малчдын хүүхдүүдийн СӨБ-д хамрагдалт улсын нийт хүн амд малчдын эзлэх хувьтай харьцуулж үзэхэд хангалтгүй хэвээр байна.

СӨБ-д хамрагдалтын эдгээр ялгааг арилгахын тулд тухайн орчин, орон нутгийн шаардлага болон боломжууд дээр суурилсан бодлогыг хэрэгжүүлэх хэрэгтэй байна.      

Монголын алслагдсан хөдөө нутгийн малчдын хүүхдүүдийн хувьд олон нийт, эсвэл гэр бүлийн орчинд СӨБ олгох хэлбэр хамгийн сайн тохирч байгаа юм. Үүний амжилттай жишээ нь 2012-2017 онд Японы Хүүхдийг ивээх сангаас Монголд хэрэгжүүлсэн, гэр бүлийн орчинд хүүхдийг сургуульд бэлтгэх хөтөлбөр юм. Уг хөтөлбөрөөр эцэг эх, багш нарын чадавхийг дээшлүүлж мэргэжлийн дэмжлэг туслалцаа үзүүлсний зэрэгцээ орон нутгийн олон нийтийг татан оролцуулсан. Харин хот суурин газрын хувьд хувийн хэвшлийн оролцоог өргөжүүлэх замаар асуудлыг шийдэх бололцоог судлах нь зүйтэй.

Монгол дахь бага насны хүүхдийн сургалтын асуудлаарх цуврал нийтлэлийн анхныхыг Танд толилуулж байна. Дараагийн нийтлэлээр Монголын СӨБ-ын чанар, түүний үзүүлж буй нөлөө, СӨБ-д оруулж буй хөрөнгө оруулалтын эргэх ашиг зэрэг асуудлыг хөндөх болно.        

by · Friday, 28 July 2017 · Mongolia
Хятад улсын махны эрэлт Монголд ямар нөлөөтэй вэ

Хятад улсын махны эрэлт Монголд ямар нөлөөтэй вэ

Also available in English

Tsetsen-Uul soum, Zavkhan province, Mongolia. Photo: Miles McKenna/World Bank

Хүнсний аюулгүй байдлын зарчмын хувьд хүнсий сүлжээнд фермээс хоолны ширээ рүү хүрэх тухай ойлголт мах, махан бүтээгдэхүүний хувьд тийм ч амаргүй байдаг. Таны ширээн дээрх шинэ мах хажуугийн фермээс эсвэл бүр дэлхийн нөгөө өнцгөөс онгоцоор 10,000 км-ийн зайг туулан ирсэн байх боломжтой.  Хүйтэн тээвэрлэлтийн гинжин хэлхээ, логистик сайжирснаар махыг тээвэрлэхэд зарим тохиолдолд хэдэн долоо хоног шаардагддаг байсныг хэдэн цаг, эсвэл хэдхэн өдрийн дотор тээвэрлэх боломжтой болгосон. Бага болон дундаж орлоготой цөөн хэдэн орнуудын хувьд махны экспорт томоохон бизнес болоод байгаа билээ.  

Монголын бэлчээрийн мал аж ахуйн баялаг түүх, малын тоо толгойн өсөлт, мөн дэлхийн томоохон зах зээлтэй газар зүйн хувьд ойрхон зэрэг нь Монголд малын махны экспортод чиглэсэн үнэ цэнийн сүлжээг хөгжүүлэх томоохон боломж байгааг илтгэдэг.

Өнөөгийн байдлаар мал аж ахуйн салбар 150,000 орчим малчин айл өрхүүдийн амьжиргааг залгуулж байна. Эдгээр өрхийн ихэнх нь нэн ядуу бүлэгт хамаарагдах бөгөөд өрийн дарамттай, ядуурлын онц нөлөөллүүдэд эмзэг байдаг. Монгол улс малын махны дэлхийн үнэ цэнийн сүлжээнд нэгдэснээр эдийн засгаа өсгөх, ажлын байр бий болгох, ялангуяа хөдөө орон нутагт ядуурлыг бууруулах шинэ боломжуудыг нээх бололцоотой.

Хурдтай өсч буй улс орнуудад дундаж давхарга нэмэгдэн, хоол хүнсний хэрэглээний хандлагууд өөрчлөгдөж байгааг бөгөөд үүнийг дагаад дэлхий дахинд шинэ бүтээгдэхүүн, шинэ нийлүүлэгчдийг эрэлхийлж байна. Нэг талаараа зах зээл ийнхүү өргөжсөнөөр худалдааны шинэ боломжууд үүсч байгаа  ч давхар хүнсний аюулгүй байдлын шинэ эрсдэлийг бий болгон, дүрэм журмыг үр нөлөөтэй болгох, экспортлогчид өрсөлдөх чадвараа улам нэмэгдүүлэх шаардлага үүсч байна.

Хятадын зах зээл дэх малын махны хэрэглээний өсөлт нь дэлхийн улс орнуудын махны зах зээлийн өсөлтийн гол хөдөлгөгч хүч ­­­­­­­­­­бол болж байна. Сүүлийн 30 жилд Хятадын нийт махны хэрэглээ дөрөв дахин өссөн. Хэдийгээр хэрэглэгчдийн ихэнх нь гахайн махыг сонгодог ч одоогийн байдлаар Хятад улс жил бүр 3 тэрбум ам.долларын өртөг бүхий үхэр, хонины махыг импортолдог (Зураг).

Хятадын махны эрэлтийг хангах энэ боломж нь тус зах зээл дээр өөрийн байр суурийг олж авах хүсэлтэй олон оронд төр болон хувийн хэвшлийн аж ахуйн нэгжүүд үйлдвэрлэлийн хүчин чадлаа нэмэгдүүлэх, дэд бүтэц, дүрэм журмаа шинэчлэх, худалдааг хөнгөвчлөх зэргээр хамтран ажиллах хөшүүргийг бий болгож байна.

Монгол улсад Хятадын зах зээлд мах нийлүүлэх хүсэл эртнээс байсан боловч өдийг хүртэл маш бага хэмжээг экспортлоод байна. Гэсэн хэдий ч Монголын үйлдвэрлэгчид  Хятадын махны эрэлтийг хангах зорилгоор экспортын хэмжээгээ нэмэгдүүлж чадна гэсэн нийтлэг ойлголт байсаар байна. Монгол, Хятадын хооронд энэ чиглэлээр байгуулсан гэрээний дагуу 2016 оны 8 дугаар сараас эхлэн Монголын мах Хятадын зах зээлд гарах боломж нээгдэх хүлээлт өндөр байв.

Гэвч Монгол улсын баруун бүст халдварт өвчин гарснаар Хятад улс хойд хөршөөсөө түүхий мах импортлохыг дахин хориглосон.

Монгол улс өөрийнхөө бүтээгдэхүүнийг аюулгүй гэдгийг худалдааны түншүүддээ батлан харуулж чадахгүй байгаа нь сүүлийн арваад жил Монгол улстай алдаг оног, зайгаа барьсан худалдаа хийхэд хүргэсэн. Худалдан авагч, нийлүүлэгчийн хооронд урт хугацааны харилцаа төдийлөн хөгжөөгүй байгаагаас тэдгээрийн мэдлэг, ур чадвар, технологийн үр ашиг нь нэгдсэн үнэ цэнийн сүлжээнд ашиглагддаг шиг өндөр хэмжээнд биш байгаа юм.

Дэлхийн Банк Группээс саяхан хийсэн үнэ цэнийн сүлжээний дүн шинжилгээгээр Монголын үйлдвэрлэгчид малын эрүүл мэндийг сайжруулах болон бусад сорилтуудыг хэрхэн давж өндөр өрсөлдөөнт дэлхийн үнэ цэнийн сүлжээнд орж болох талаар судалгаа хийсэн. Уг судалгаагаар Ойрхи дорнод, Зүүн өмнөд Ази зэрэг Монголын үйлдвэрлэгчид экспортоо нэмэгдүүлж болох дэлхийн үнэ цэнийн сүлжээний өөр бусад зах зээлүүдийг мөн тодорхойлжээ.  

“Гадаадын шууд хөрөнгө оруулалтыг татах чиглэлээр хөдөө аж ахуйн бизнесийн салбарын өрсөлдөх чадвар” сэдэвт судалгааны тайланд Монголын малын махны нөөц бололцоог ашиглахын тулд ойрын 18 сарын хугацаанд нэн тэргүүнд хэрэгжүүлэх шаардлагатай үйл ажиллагааны жагсаалтыг гаргав. Үүнд УИХ-аас  шинэ хуулиудыг батлах, хөшүүргийн бүтцийг шинэчлэх, олон улсын зах зээлд өрсөлдөх чадвар бүхий хамгийн өндөр үйлдвэрлэлийн сүлжээг дэмжих байдлаар хөтөлбөрийн хэрэгжилтийг эрэмбэлэх зэрэг арга хэмжээ багтаж буй юм.

Хятадын компаниуд Монголын мал аж ахуйн салбарыг өөрсдийн нийлүүлэлтийн сүлжээнд голлох нийлүүлэгч болгон хөгжүүлэх сонирхолтой байгаа нь олзуурхууштай. Зарим тохиолдолд Хятадын компаниуд Хятадад хориг тавьснаас үл хамааран Монголын үйлдвэрлэгч нартай холбогдож, Хятад руу мах экспортлох зөвшөөрөл авахад шаардлагатай стандартыг хангах, хүчин чадлыг нэмэгдүүлэх чиглэлээр аль хэдийн хамтран ажиллаж эхэлсэн. Дэлхийн үнэ цэнийн сүлжээн дэх энэ төрлийн мэдлэг, ур чадвар, хөрөнгө оруулалтын урсгал нь Монголын малын махны салбарын өрсөлдөх чадварыг сайжруулахын тулд дэлхийн үнэ цэнийн сүлжээнд зайлшгүй нэгдэх ёстойг илтгэж байгаа юм.

by · Wednesday, 5 July 2017 · China, Mongolia
Clean and efficient heating south-south knowledge exchange event: Learning together for cleaner air and better life

Clean and efficient heating south-south knowledge exchange event: Learning together for cleaner air and better life

In China, a South-South exchange helps countries yearning for clean and efficient heating learn from each other
 
Places with cold climates need access to a reliable and efficient heat supply for the health of their population. But in developing countries, the majority of rural and peri-urban households do not have access to centralized heating or gas networks. Instead, they use traditional heating stoves that use solid fuels like coal, wood, and dung for heating. These stoves are often inefficient (with thermal efficiency as low as 25%-40% compared to 70% or above for efficient stoves) and emit large amounts of pollutants (e.g., CO and PM2.5), causing indoor and outdoor air pollution with negative health and environmental impacts. For example, measurements conducted as part of a pilot project on efficient and clean heating stoves in Kyrgyzstan implemented during the 2016/2017 heating season showed that PM2.5 emissions reach levels of up to 11.5 mg/m3 during ignition and refueling.
 
As a reference, WHO Air Quality Guidelines for the annual mean of PM2.5 concentration are 0.01 mg/m3. Over half of the children and adults surveyed for the pilot project had coughs, headaches and other discomforts, especially after igniting and refueling the stoves. Women and children who spend more time at home are particularly affected by indoor air pollution.
 
The low thermal efficiency of traditional heating stoves means that more fuel is needed (and more carbon emissions if coal is used) and households have higher fuel expenses. A recent survey conducted in Tajikistan shows that the rural households on average spend up to 15% of their total budgets on heating during the cold season.
 
Insufficient heating in homes with already cold indoor temperature is also common. According to a recent article from the Lancet (pdf), most temperature-related deaths are attributable to cold temperature.  
 
From April 17-19, government officials and experts from China, Mongolia, Kyrgyzstan and Tajikistan were brought together to share their experiences at the Clean and Efficient Heating South-South Knowledge Exchange Event. These countries are working with the World Bank to find clean and efficient heating solutions that include the use of clean stoves. Although each country has its own characteristics, they often face similar institutional, technical, and financial challenges, and can learn from each other’s example.
 
The event was organized in conjunction with China’s 11th Clean Stove Expo. China has the largest clean stove industry in the world and has implemented various government-supported clean stove programs. The event was supported by the World Bank’s Energy Sector Management Assistance Program (ESMAP), and was organized by the Bank and the Rural Energy and Environment Agency under the Ministry of Agriculture and the China Agricultural University. 
 
Hundreds of manufacturers showcased their products, providing a good opportunity for participants to see the latest in the Chinese clean stove industry. A forum was also organized for participants to learn about the latest developments in stove technology and discuss common issues such stimulating household demand, supporting supply side development, designing incentive mechanisms, and developing more effective supporting policies.
 
Some of the key takeaways from the event include: 

  • Country programs need to be designed with their particular needs and challenges in mind. Although all heating solutions should aim for being clean, efficient, convenient, and affordable, priorities may be different based on the country context. In the case of China and Mongolia where ambient air pollution has been a major issue, cleanliness should be prioritized and rigorous standard and testing procedures for PM2.5 emissions have been developed for their stove programs. In the case of Tajikistan and Kyrgyzstan where poor households’ under heating and energy poverty has been a main concern, efficiency and affordability need to be prioritized.  
  • The solutions for clean and efficient heating require matching fuel and heating devices. Recent developments in stove technology offer an opportunity to transform the sector. Smoke is unburned fuel. If fuel can be burned completely, there will be no smoke. The recent stove technology development including the stove prototypes piloted in Kyrgyzstan and Tajikistan shows that heating stoves using solid fuels can be very clean. Lab tests show that these stoves have very low or, even negative, emissions, which means that stoves are cleaning the air as it burns the fuel. 
  • While countries need to push their industries to introduce new technologies and stimulate demand, they must be careful not to distort the market. A phased strategy with gradually reduced incentives may be appropriate. Experiences from both China and Mongolia show that subsidies to reduce stove prices for households play a key role in introducing new technologies and achieving rapid market penetration. However, high level of subsidies could change household expectations, hurt local producers, and lead subsidy leakages, as Mongolia has experienced. Awareness raising and information campaigns are also effective in stimulating demand.             
  • Developing local production capacity is crucial to transform the clean stoves market. Except for China, artisan producers currently dominate Mongolia, Tajikistan, and Kyrgyzstan. These producers require support on how to design clean, higher quality, lower cost stoves, and working capital and investments on equipment to scale-up production. Due to the small market size, large-scale industrial production in these countries may not be the best solution. Upgrading artisan producers by encouraging joint ventures and introducing prefabricated parts to kick off production may be a good approach. Setting up an association for self-regulation, technical improvements, and quality control has also proven to be an excellent way to facilitate market transformation. 

Participants plan to sustain their efforts in bringing clean and efficient heating solutions to their respective countries, applying what they learned from experts and other participants at the event. There are many benefits in promoting clean stoves including cleaner air, better health for household members, especially women and children, less pressure on the local and global environment, and overall better quality of life.
 
You can find all event materials including the agenda, the list of participants, country project descriptions, presentations, and videos here.
 
The South-South knowledge exchange event was made possible and benefitted from the efforts of Han Na, Zhou Yuguang, Shen Lidan, Akylai Osmonalieva, and Farangis Dakhte.
 

by · Friday, 5 May 2017 · China, Mongolia
Clean and efficient heating south-south knowledge exchange event: Learning together for cleaner air and better life

Clean and efficient heating south-south knowledge exchange event: Learning together for cleaner air and better life

In China, a South-South exchange helps countries yearning for clean and efficient heating learn from each other
 
Places with cold climates need access to a reliable and efficient heat supply for the health of their population. But in developing countries, the majority of rural and peri-urban households do not have access to centralized heating or gas networks. Instead, they use traditional heating stoves that use solid fuels like coal, wood, and dung for heating. These stoves are often inefficient (with thermal efficiency as low as 25%-40% compared to 70% or above for efficient stoves) and emit large amounts of pollutants (e.g., CO and PM2.5), causing indoor and outdoor air pollution with negative health and environmental impacts. For example, measurements conducted as part of a pilot project on efficient and clean heating stoves in Kyrgyzstan implemented during the 2016/2017 heating season showed that PM2.5 emissions reach levels of up to 11.5 mg/m3 during ignition and refueling.
 
As a reference, WHO Air Quality Guidelines for the annual mean of PM2.5 concentration are 0.01 mg/m3. Over half of the children and adults surveyed for the pilot project had coughs, headaches and other discomforts, especially after igniting and refueling the stoves. Women and children who spend more time at home are particularly affected by indoor air pollution.
 
The low thermal efficiency of traditional heating stoves means that more fuel is needed (and more carbon emissions if coal is used) and households have higher fuel expenses. A recent survey conducted in Tajikistan shows that the rural households on average spend up to 15% of their total budgets on heating during the cold season.
 
Insufficient heating in homes with already cold indoor temperature is also common. According to a recent article from the Lancet (pdf), most temperature-related deaths are attributable to cold temperature.  
 
From April 17-19, government officials and experts from China, Mongolia, Kyrgyzstan and Tajikistan were brought together to share their experiences at the Clean and Efficient Heating South-South Knowledge Exchange Event. These countries are working with the World Bank to find clean and efficient heating solutions that include the use of clean stoves. Although each country has its own characteristics, they often face similar institutional, technical, and financial challenges, and can learn from each other’s example.
 
The event was organized in conjunction with China’s 11th Clean Stove Expo. China has the largest clean stove industry in the world and has implemented various government-supported clean stove programs. The event was supported by the World Bank’s Energy Sector Management Assistance Program (ESMAP), and was organized by the Bank and the Rural Energy and Environment Agency under the Ministry of Agriculture and the China Agricultural University. 
 
Hundreds of manufacturers showcased their products, providing a good opportunity for participants to see the latest in the Chinese clean stove industry. A forum was also organized for participants to learn about the latest developments in stove technology and discuss common issues such stimulating household demand, supporting supply side development, designing incentive mechanisms, and developing more effective supporting policies.
 
Some of the key takeaways from the event include: 

  • Country programs need to be designed with their particular needs and challenges in mind. Although all heating solutions should aim for being clean, efficient, convenient, and affordable, priorities may be different based on the country context. In the case of China and Mongolia where ambient air pollution has been a major issue, cleanliness should be prioritized and rigorous standard and testing procedures for PM2.5 emissions have been developed for their stove programs. In the case of Tajikistan and Kyrgyzstan where poor households’ under heating and energy poverty has been a main concern, efficiency and affordability need to be prioritized.  
  • The solutions for clean and efficient heating require matching fuel and heating devices. Recent developments in stove technology offer an opportunity to transform the sector. Smoke is unburned fuel. If fuel can be burned completely, there will be no smoke. The recent stove technology development including the stove prototypes piloted in Kyrgyzstan and Tajikistan shows that heating stoves using solid fuels can be very clean. Lab tests show that these stoves have very low or, even negative, emissions, which means that stoves are cleaning the air as it burns the fuel. 
  • While countries need to push their industries to introduce new technologies and stimulate demand, they must be careful not to distort the market. A phased strategy with gradually reduced incentives may be appropriate. Experiences from both China and Mongolia show that subsidies to reduce stove prices for households play a key role in introducing new technologies and achieving rapid market penetration. However, high level of subsidies could change household expectations, hurt local producers, and lead subsidy leakages, as Mongolia has experienced. Awareness raising and information campaigns are also effective in stimulating demand.             
  • Developing local production capacity is crucial to transform the clean stoves market. Except for China, artisan producers currently dominate Mongolia, Tajikistan, and Kyrgyzstan. These producers require support on how to design clean, higher quality, lower cost stoves, and working capital and investments on equipment to scale-up production. Due to the small market size, large-scale industrial production in these countries may not be the best solution. Upgrading artisan producers by encouraging joint ventures and introducing prefabricated parts to kick off production may be a good approach. Setting up an association for self-regulation, technical improvements, and quality control has also proven to be an excellent way to facilitate market transformation. 

Participants plan to sustain their efforts in bringing clean and efficient heating solutions to their respective countries, applying what they learned from experts and other participants at the event. There are many benefits in promoting clean stoves including cleaner air, better health for household members, especially women and children, less pressure on the local and global environment, and overall better quality of life.
 
You can find all event materials including the agenda, the list of participants, country project descriptions, presentations, and videos here.
 
The South-South knowledge exchange event was made possible and benefitted from the efforts of Han Na, Zhou Yuguang, Shen Lidan, Akylai Osmonalieva, and Farangis Dakhte.
 

by · Friday, 5 May 2017 · China, Mongolia

让蒙古的每名儿童都展露天赋

尽管蒙古已经基本普及了基础教育,但仍然有大约三万名儿童无学可上。联合国儿童基金致力于协助建立一个包容性的教育系统,使这里所有的儿童都能获得有意义的学习机会,包括那些因身患残疾或处于劣势而退学的儿童。

The post 让蒙古的每名儿童都展露天赋 appeared first on UNICEF Connect.

by · Friday, 14 April 2017 · Mongolia

Dynamic Ulaanbaatar—photographs from 1990s and the present

One regret from my time in Mongolia in the 1990s is that I did not take more pictures. I wasn’t alone in this respect—people generally didn’t carry cameras, and whenever I pulled out my 35mm Nikon I got a lot of stares.  I had to buy and develop film in Beijing and, well, I just didn’t take nearly as many photos as I should have.  Happily, I did take some.

In the spring of 1997 I conducted the research for a study of Mongolia’s informal sector. It was the first such study in the country and there was a blank slate in terms of information.  I was fascinated by how rapidly it had grown, by questions about the size of the sector, by how people working in the informal sector see and organized themselves, by informal entrepreneurship and the spontaneity of markets.

I had as much fun as I have had in my career before or since, poring through statistics, interviewing taxi drivers and shoe shine boys. I interviewed officials on how they decide to provide permission for kiosks to set up shop and how they collaborate with informal (i.e., private, independent) buses. I worked with the NSO and the Ulaanbaatar city statistics department to do a survey to put some numbers with the stories.

I also took some pictures.

Digging through old boxes, I found my photos of the old “black market”—the panoramas were created by taping prints together—and of trucks and their drivers lined up at a spontaneous meeting spot, waiting for work. I found photos of kiosks in my old neighborhood of Sansar, most of them selling the same sorts of things they bought at the market. I also found a few old photos of Ulaanbaatar taken from Zaisan, a monument south of the city.

After returning a couple years ago I set out to visit the same places and to see how the city of Ulaanbaatar has changed. To do it properly, one has to stand in exactly the same spot, a task that is easier said than done.  The hill near the “black market” from which I took those photos is now covered with properties and fences. But I did get close.
 


Changing Ulaanbaatar 1990s and 2015

Comparing the old and new photos shows just how much the city has changed during those twenty years. The “black market” is now a parking lot, the vendors having relocated to a more formal setting in years since. The place where truck drivers lined up to wait for business is now a row of shops, with a karaoke place, a pharmacy, and a pawn shop thrown in for some commercial diversity. The row of kiosks? A nice park and playground.  There’s a nice story right there.

I didn’t take many photos, but I am glad for the ones I did take of this dynamic city. One thing is for sure: twenty years from now there will be no shortage of photos of Ulaanbaatar or anywhere else.

by · Monday, 10 April 2017 · Mongolia
Making social accountability part of Mongolia’s DNA

Making social accountability part of Mongolia’s DNA

Mongolia has made good progress in its economic and political transitions during the last two decades, but this growth has not been fully translated into improved quality of public services, particularly for the poor and vulnerable. Despite the government’s legal and regulatory reforms to improve transparency and citizen participation in the management of public funds, the pace of implementation is still lagging.  

As Mongolia suffers with economic instability due to external and internal circumstances, how can we improve performance of basic public services in a way that works well in the Mongolian context but also brings sustained outcomes?

Local champions for social accountability are building their vision for the project.
© SDC and World Bank Mongolia

As a successful young democracy, Mongolia’s made progress on multi-stakeholder dialogue, having strong CSO participation on development issues over the last 5 years.  But such dialogues have not been effectively translated into improved governance. Social accountability needs to be supported and mainstreamed, particularly in public service delivery.

Building on results of previously successful development projects in the country, the Swiss Agency for Development and Cooperation (SDC) and the World Bank (WB) believe that with a comprehensive approach to social accountability in Mongolia, real change can be achieved. This is why they are supporting the Mainstreaming Social Accountability in Mongolia (MASAM) project with a focus on the Education and Health sectors in 10 aimags (provinces) and 3 districts of Ulaanbaatar, targeting poor and vulnerable communities.

Social accountability refers to the broad range of actions and mechanisms beyond voting that citizens can use to hold the state accountable and make it responsive to their needs, as well as actions on the part of government, civil society, media, and other societal actors that promote or facilitate these efforts.
 
MASAM is seeking to deliver an innovative approach to build capacity of local stakeholders by putting them on the driver’s seat in defining the focus of the project interventions. The goal is to build a new style of collaborative engagement between governments and citizen groups so that they jointly prioritize their most pressing service delivery problems and find ways to solve them by using social accountability as an engagement vehicle to drive the necessary changes. The project expects to institutionalize an active multi-stakeholder collaboration among public administrations, local citizens’ assembly representatives, service providers, CSOs, media and communities in local level in such a way that – even after MASAM is long gone – social accountability becomes part of the DNA of the relationship between local governments and citizens in the selected areas.

Since the project launched in November 2015, over 650 people representing local key stakeholders have gained a better understanding of social accountability, and have organized multi-stakeholder groups who are now working with national NGOs with knowledge and experience in this area. Through this partnership, local groups have designed specific interventions and successfully applied for grants from the MASAM program. They are now ready to implement their projects to improve service delivery in Health and Education.

In parallel, MASAM works with the Cabinet Secretariat, line ministries, national and city sector agencies so that reliable and user friendly information is available to facilitate social accountability. Their involvement will also ensure that feedback emerging from social accountability tools at the local level provides valuable input into policy on Education and Health. 

You can find more information on the project and on Social Accountability in Mongolia in the recently launched www.irgen-tur.mn

After the June general election in Mongolia, political will from the national government and new local governments’ leadership has already been secured, and the project’s objectives are now part of the 2016-2018 National Action Plan of the Open Government Partnership (OGP). 

All partners involved are committed to ensuring that MASAM makes a long-lasting impact on the quality of Education and Health services for all, contributing to Mongolia’s equitable and sustainable development.

What do you think of MASAM’s approach? Feel free to share your experience on mainstreaming social accountability in public services in the comments below.   

by · Wednesday, 8 February 2017 · Mongolia

Finding solutions for people with disabilities in Mongolia

ADB is helping persons with disabilities make an effective contribution to Mongolian society, and live with dignity.

by · Friday, 2 December 2016 · Mongolia